oktober 26, 2007...11:52 pm
Rugby ftw!
Een hoofdstad. Het heeft iets magisch. Zoals iedereen naar Amsterdam wil als hij of zij in Nederland is, wil iedereen naar Washington D.C. als diezelfde hij of zij in de V.S. is.
Nee, nu lieg ik. Washington spreekt niet tot de verbeelding. Mensen gaan liever naar New York of Los Angeles. Dat kennen ze uit de films. Desalniettemin willen veel Amerikanen graag naar de hoofdstad. Je moet er eens in je leven geweest zijn. Waarom? Vanwege de monumenten.
Afgelopen weekend heb ik het zelf kunnen ondervinden. Het Cross Culture Network organiseerde een vierdaagse trip naar D.C. Met z’n veertienen stapten we in het te krappe busje om vervolgens negen uur later weer uit te stappen. Het was even wachten op onze gastgezinnen, maar uiteindelijk gingen Daniel (uit Zuid Afrika) en ik mee met Bob en Sue Roeder. Een fantastische keuze, want Bob en Sue hadden een ruim huis en waren vrij liberaal. We hoefden niet eens te bidden voor het eten!
Daniel en ik hadden ons eigen “appartement” in de kelder met een eigen badkamer, tv en zelfs een loopband voor de broodnodige beweging. Elke morgen had Sue een lekker ontbijt klaargemaakt. ’s Avonds, na een dag Washington, stond er een prima maaltijd opt tafel. Behalve de laatste avond. Toen namen ze ons mee uit eten. Geen enkele reden om te klagen dus!
We gingen Washington elke dag met de metro in. Veertig minuten na het instappen stonden we midden op the National Mall, het gigantische grasveld in het centrum van D.C. Rondom staan de musea van het Smithsonian en aan de uiteinden the Capitol en het Washington momument.
Van de musea heb ik in twee dagen het National Museum of Natural History, het Air and Space Museum en het American Indian Museum gezien. De eerste zou ik afraden (te saai, maar ga wel naar een Imax voorstelling!), de tweede ben ik maar kort geweest (en ik heb de Enola Gay gemist!) en van de Indianen heb ik eigenlijk alleen de wc gezien (ik moest nodig). Gelukkig kom ik in december terug om het museumgedeelte nog eens over te doen.
De eerste dag hebben we een tour van the Capitol gehad en van the Library of Congress. Beide waren erg indrukwekkend. Het is onvervalste Amerikaanse “geschiedenis”. Op de tweede dag heb ik de meeste van de monumenten gezien. Ook al lijkt het Washington monument op een uit de kluiten gewassen fallus, van dichtbij maakt het indruk. Je kan bovendien in de verte the Lincoln Memorial zien. Het Tweede Wereldoorlog Monument en the Vietnam Memorial vallen een beetje tegen, maar Lincoln maakt alles goed.
Het hoogtepunt van het weekend had echter vrij weinig met Washington te maken. Op zaterdagmiddag om 3 p.m. vond de finale van het WK rugby plaats. Zuid Afrika speelde tegen Engeland dus Daniel moest en zou het zien. ’s Ochtends hadden we een Ierse pub gelocaliseerd, maar toen we een kwartier voor het begin van de wedstrijd er waren bleek dat we de populariteit van de sport hadden onderschat. Een lange rij stond te wachten tot ze naar binnen mochten, maar vanwege de brandveiligheid kon er alleen iemand in als er iemand uitging. Gelukkig had Daniel zijn huiswerk goed gedaan. Hij belde met the Elephant and Castle, een andere Engelse kroeg die hij ’s ochtends had gegoogeld. Daar bleken ze de wedstrijd uit te zenden. Bliksemsnel waren we met een taxi bij het pand. We hadden uiteindelijk maar tien minuten van de wedstrijd gemist.
De kroeg zat vol met Engelsen, maar een kleine Zuid Afrikaanse kolonie in het midden kon het hardst lachen na het laatste fluitsignaal. Zuid Afrika won met 16-5 in een spannende, moeilijke pot rugby. Daniel en ik hebben nog gezellig een biertje gedronken met de fans van de Springbokken. Ze bleken bijna allemaal te werken bij de wereldbank.
Een poging om Afrikaans met ze te praten was redelijk succesvol. Veel woorden zijn hetzelfde, maar vaak is de uitspraak iets anders. Zo maken ze van “blij” bijvoorbeeld [blee]. En een “beetje moe” wordt een [bekie moeg]. Op spreeksnelheid is het lastig te verstaan, maar op basis van losse woorden kom je er wel uit. Fascinerend.
We kregen nog een lift van een van de Zuid Afrikanen naar het rendez-vous punt. Daarna was het in de metro terug, uit eten met Bob en Sue, slapen en weer negen uur in dat klotenbusje terug. De volgende keer ga ik wel met de trein!
Alle 275 foto’s zijn te vinden op mijn Flickr-pagina. Don’t be shy!
Reageer