Ik ben er! Inmiddels al vijf dagen en het bevalt prima. Ik zal elke dag tot nu toe in een aparte post beschrijven. Te beginnen met de dag van vertrek, dinsdag.
De dag begon vroeg, want om 4.30 uur ging de wekker. De dag van tevoren had ik Pay en Marlies opgehaald van het busstation in Emmen om 0.30 uur. Zij wilden mee naar Schiphol de volgende dag en konden niet eerder komen vanwege de opening van het academisch jaar. Zodoende zat ik met drie uur slaap achter het stuur om ons naar Schiphol te rijden. Dat ging nog vrij goed ook.
Na twee en een half uur parkeerden we de auto voor vertrekhal drie om alles uit te laden. Ik ging naar binnen om in te checken. Nicoline en haar ouders stonden al in de rij. Normaal gesproken kruip ik nooit voor, maar ik heb het toch maar gedaan. Anders zou het lastig worden om naast elkaar te zitten in het vliegtuig. Het inchecken ging soepel. Om 9 uur moesten we ons melden bij de security.
Mijn ouders hadden inmiddels de auto geparkeerd. Met z’n vijven hebben we koffie/thee gedronken en iets gegeten. Ik had een muffin om alvast te acclimatiseren aan de VS. Het viel me eigenlijk best mee om daar te zitten. Je bent een uur aan het wachten om afscheid te nemen, maar ik heb geen moment een vreselijk gevoel gehad.
Om 9 uur was het moment dan toch daar. Toen ik zag hoe moeilijk mijn moeder het had, werd ik wel emotioneel. Het was heel raar om afscheid te nemen, in de rij te gaan staan voor de paspoortcontrole en vervolgens om het hoekje te gaan. Vaak heb ik me omgedraaid in de rij om te zwaaien, maar eenmaal linksaf geslagen kon dat niet meer. Poef. Weg.
Ik liep langs de winkeltjes met mijn hoofd nog bij het afscheid. Gate G18 was nog best een eind.
Bij de gate moest ik door de echte security. Eerst werd ik zoals gebruikelijk ondervraagd. Waar en wanneer mijn koffers waren ingepakt. Door wie. Of ik nog vreemde pakketjes had aangenomen. Enzovoorts. Ik wist wat ik kon verwachten aangezien ik in 2003 hetzelfde heb meegemaakt toen we naar de V.S. gingen met het gezin. Geen probleem dus. Op naar de metaaldetector! Schoenen uit, riem af, jas, portemonnee en mobiel in een bakje, laptop uit de laptoptas halen (de laptop moet apart door de X-Ray) en gaan. Foutloos. Ik mocht doorlopen.
Nicoline zat al te wachten. We hebben een half uur gewacht voordat we mochten boarden. Op zonenummer. Ik heb geen idee op basis waarvan de zonenummers worden bepaald. Je verwacht een logisch systeem waarbij de mensen bij het raam het eerst mogen instappen zodat iedereen vlot door kan lopen in het vliegtuig. In de praktijk pakt het iets anders uit en sta je alsnog te wachten totdat iedereen zit.
Om iets na half elf in de ochtend steeg het vliegtuig eindelijk op. Op weg naar Atlanta. Op weg naar drie maanden zonder Nederland.
Negen uur en vijftien minuten duurde de vlucht. Dat is lang, maar niet zo lang als het lijkt. We hadden namelijk vermaak vlak voor onze neus in de vorm van een touchscreen. Hierop kon je niet alleen films, tv series, documentaires en andere vormen van visueel plezier aanschouwen, maar je kon ook spelletjes doen. Zo waren we al gauw verslingerd aan de triviaquiz: een meerkeuzequiz à la Lotto Weekend Miljonairs tegen andere passagiers. Na elke vraag zie je een ranglijst met het aantal punten van elke meespelende passagier. Bob op stoel 22B bleek een geduchte tegenstander. Maar Bob was niet goed genoeg. De eerste ronde van twintig vragen werd een overduidelijk Nederlands een-tweetje. De rondes daarna ging het iets minder.
